آنقدر ناامید بود که نشود قانعش کرد آنقدر از روزهای درس خواندنش بیزار بود که نتوان راضی اش کرد .انگار تمام کارهایش را نگه داشته بود برای مهر سال آینده .به خانه فکر می کرد و کتاب و جزوه هایی که دورش چیده شده بودند مهر آینده را تلخ می پنداشت، قول کتاب هایش را به کسی نمی داد و من مانده بودم با خاطری که باید امید می گرفت با ذهنی که باید انگیزه جذب می کرد در این چهل روزه باقی مانده تا روزی که سرنوشتش رقم می خورد این بار برایش گفتم از خانواده.

سرنوشت تو ,تقدیر تو ,آینده تو, روحیه تو ,زندگی تو رشته ای نیست که فقط به تو برسد بسیار بوده اند آنها که برایت تلاش کرده اند .آنها که دیدن ناامیدی تو برایشان شکست آمیزتر از شکست کنکورت باشد. پرسیدم فکر کرده ای که از غصه ی این ناامیدی سهمی هم به نزدیکانت می رسد؟

به فکر فرو رفت که مادرم!!!

مادرم هر روز صبح زودتر از من بیدار می شد… مادرم هر روز بدرقه ام می کرد… مادرم هر روز از من می پرسید چه کرده ام… مادرم نقل تمام تعریف کردن هایش نبوغ و تلاش من بود.مادرم هر چه توان داشت برای تقویتم به کار می بست. مادرم چقدر در خانواده از من تعریف می کرد …مادرم وقت درس خواندن من همه را در خانه ساکت می کرد.. مادرم بخاطر من با بقیه بحث می کرد “مگر نمی بیند دارد درس می خواند؟” مادرم بخاطر من جایی نمی رفت مادرم غصه ی خستگی من را می خورد و کنارم می نشست گه گاهی چیزی می گفت خستگی ام در شود مادرم بعد از هر آزمون با خوشحالی و لبخندی می پرسید چه کرده ای؟ و من چه نامنصفانه با آنکه آنقدرها هم خراب نکرده بودم دست پیش را می گرفتم “خیلی خراب کرده ام مادر!” من چه نامردانه خنده را از لبهای مادرم برمی چیدم و بجایش بی خیالی و آسودگی را در دل خودم می کاشتم من آسایش موقت و مخدر “سال بعد می خوانم” را می خریدم با دلواپسی های مادرم! من با بریدنم از درس بند دل مادرم را بریدم و هنوز نمی دانم چرا مادرم از من مشتاق تر است به سرنوشت من به روزگار من به آبروی من! دیروز مادرم در چشم هایم زل زده بود و می گفت کاش می توانستم جای تو برای تو درس بخوانم!

در اوج ناامیدی ها هم که غرق باشم از تمام دنیا هم که سیر باشم خوشحالی مادرم را با هیچ چیز دنیا عوض نمی کنم شاید این انگیزه کافی باشد.

انگار جواب سوالم را گرفتم “یاس و ناامیدی من می کشت شادی کسی را که شادی اش را با دنیا عوض نمی کردم”

گفتم تمام خیال خوش آرزوهایت را هم که کنار بگذاری امیدت را هم که دور ریخته باشی استعدادت را هم که خشکانده باشی باز وجدانی هست که صدایت بزند باز غصه ای از اندوه کسی هست که نگذارد ناامید شوی باز عشقی هست که زنده ات کند باز معجزه ای هست که نجاتت دهد.

همه ی غصه هایت را دور بریز و بگو ” اصلا درس می خوانم برای شادی مادرم برای آرامش قلبش درس می خوانم تا باز بتوانم در چشمانش پاک و مشتاقش نگاه کنم.” ارادتمند دکتر شهاب شافعیان